26 Jun 2008
posted on 26 Jun 2008 19:10 by cyanแล้วจะให้ทำอย่างไร....
จะให้นั่งมองอยู่เฉยๆโดยที่ตัวผมเองก็ทำอะไรไม่ได้ ?
มันก็จะเกินไปหน่อยมั้ย ?
ผมได้แต่มองปัญหาต่างๆ สุดท้ายก็ทำได้แค่นั้น
ผมทุเรศตัวเองครับ....
ในปลายเรื่องมันก็ยุติลง แต่ก็เหมือนเป็นสถิติใหม่ๆ ที่จะจดจำไปเรื่อยๆว่าปัญหามันเกิดขึ้นอีกแล้ว
ตัวเลขของปัญหามันก็เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ... ต่อให้แก้ไขความผิดพลาดที่เคยทำไป
แต่เคยก็คือเคย มันก็จะยังเคยเป็นอยู่แบบนั้น....
ผมสมเพชตัวเองครับ... ที่ได้แต่นั่งดูเฉยๆโดยจัดการอะไรไม่ได้เลย
ทั้งๆที่ตัวผมเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ควรจะต้องร่วมแก้ไขปัญหา แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้
เพราะผมไม่หน้าที่ และธุระ หรือข้ออ้างใดๆที่จะเป็นเหตุผลในการ เสือก ครับ...
ถึงจะอยากช่วยแค่ไหนก็ตาม
ผมสมเพชตัวเองสุดๆ ผมมันแย่ที่ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างมันเลวร้ายลง โดยที่ผมไม่สามารถจัดการอะไรได้เลย
ผมควรจะยังเชื่อต่อไปดีไหมนะ ?
เชื่อว่าดอกไม้ในกระถางตรงนี้จะเติบโตโดยที่ผมเฝ้าดูอย่างระมัดวัง
เชื่อว่าผมจะไม่ต้องออกมาดัดสันดานสาวน้อยคนหนึ่งตรงนี้ ปล่อยให้เธอเติบโตไปเอง
ผมอยากให้ดอกไม้ที่ผมปลูกเติบโตสู้ลมสู้ฝนได้ด้วยตัวมันเอง สง่างามเช่นดอกไม้ป่าที่ไม่มีใครแตะต้อง
แต่ถ้าผมปล่อยให้เธอเติบโตเอง เธออาจจะรากเน่าและสุดท้ายทุกอย่างก็พังทลายเพราะผมเอาแต่เฝ้าดู
แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อชีวิตจริงของผมเอง ขนาดพยายามดูแลต้นไม้ที่ปลูกแค่ไหน
ทั้งรากเน่า ทั้งศัตรูพืช ทำให้ต้นไม้ของผมตายลง ทั้งๆที่ผมดูแลอย่างดี
แล้วเธอก็คงจะเป็นแบบนั้น....
แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ในเมื่อดอกไม้อยู่ห่างเกินกว่าที่ผมจะเอื้อมมือไปดูแลได้
อยู่สูงเกินไป...
เหมือนกับที่เธอพยายามจะทิ้งผมเอาไว้ตรงนี้ ให้ผมเพียงแค่เฝ้ามองเธออย่างเดียว
เธอพยายามจะฆ่าผม...แล้วบอกว่าตัวเองเข้มแข็งพอโดยที่ไม่ต้องมีพวกเราอยู่
พยายามจะพิสูจน์เรื่องที่ตัวเองทำไม่ได้ไปถึงไหนกันนะ...
คิดว่ามันเท่เหมือนในการ์ตูนนักรึไง ไอ้การสาบานว่าจะต้องทำให้ได้ แล้วใครๆก็เห็นดีเห็นงามไปหมดน่ะ...
ก็บอกไปแล้วนี่นาว่า ผมจะต้องช่วยให้คุณไปถึงยังจุดที่คุณไปถึงได้
ไม่ใช่ให้คุณดันทุรังไปยังจุดที่คุณไม่มีทางไปถึง
กิริยาท่าทางวางอำนาจของสาวน้อยคนนี้จะกร่างไปได้ถึงไหนกันเชียว....
แต่ในเมื่อปัดมือของผมทิ้ง...
ในเมื่อพยายามหนีจากกลไกของจิตใจตัวเองที่อ่อนแอขนาดนั้น...
ดอกไม้ที่ไม่มีใครรดน้ำถึง ก็คงจะร่วงโรยซักวัน....
แล้วคุณจะตกลงมาจากบนนั้น... โดยที่ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย
คุณคือคนสำคัญ...
แต่ตอนนี้ผมยืนอยู่ ณ จุดที่เหนือกว่า...
เพราะฉะนั้นผมไม่อยากทำร้ายคุณ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม...
แต่ถ้าคุณยังทำร้ายจิตใจและความจริงที่ตัวเองเป็นอยู่แบบนี้ ซักวันผมจะทำร้ายคุณ...
อย่าบีบคั้นสถานการณ์ให้เป็นแบบนั้นเลย...
เลิกงี่เง่าแล้วหัดมองความจริงซะบ้าง ชีวิตมันไม่ใช่อย่างในการ์ตูน
ผมไม่อยากทำหรอก..... คุณก็รู้..
คุณก็รู้ว่าผมพร้อมที่จะทำให้ชีวิตคุณไม่เหลืออะไรอีกเลย แม้แต่ลมหายใจ แต่ผมก็จะไม่ทำแบบนั้น
เพราะผมต้องการเห็นดอกไม้ที่ผมเอื้อมไปไม่ถึง เบ่งบานเป็นดอกไม้ที่งดงามเสียที
ความหวังลมๆแล้งๆชัดๆ...